ดูเหมือนว่าคำบัญชาหลายข้อในพันธสัญญาเดิมนำมาใช้ไม่ได้กับคนในสมัยปัจจุบัน เช่น

• อย่าให้แม่มดมีชีวิตอยู่เลย (อพยพ 22:18)

• ยกหนี้ทั้งหมดในปีที่เจ็ด (เฉลยธรรมบัญญัติ 15:1-2)

• ฉลองพิธีปัสกาเจ็ดวันที่กรุงเยรูซาเล็ม (เฉลยธรรมบัญญัติ 16:1-6)

นักวิชาการบางคนแบ่งธรรมบัญญัติในพันธสัญญาเดิมออกเป็นสามหมวด ได้แก่ ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธี ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมือง และธรรมบัญญัติทางศีลธรรม

ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธีเกี่ยวข้องกับเครื่องบูชา การออกแบบสำหรับสถานนมัสการ และพิธีปฏิบัติในการนมัสการ คริสเตียนวันนี้ไม่ได้ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธีเนื่องจากเลิกใช้แล้วโดยพระราชกิจแห่งพระเยซูคริสต์ (โคโลสี 2:17, ฮีบรู 10:1)

ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมืองมีไว้สำหรับอิสราเอลในฐานะชนชาติ ธรรมบัญญัตินี้ให้ข้อบังคับสำหรับธุรกิจ ปกป้องสิทธิมนุษย์ มอบนโยบายต่าง ๆ สำหรับการบังคับใช้กฎหมาย และปกป้องเอกลักษณ์ทางศาสนาของอิสราเอล เป็นไปไม่ได้ที่คริสเตียนในปัจจุบันจะปฏิบัติตามธรรมบัญญัติแห่งพลเมืองเพราะธรรมบัญญัติเหล่านั้นไม่ใช่กฎหมายของชนชาติของตน ตัวอย่าง เช่น ในสมัยพันธสัญญาเดิม เวลาที่คนต้องถูกประหารเนื่องจากการนมัสการรูปเคารพ นั่นไม่ได้กระทำโดยการตัดสินใจของคน ๆ เดียว ผู้วินิจฉัยจะฟังความ จากนั้นการพิพากษาก็ได้รับการสนับสนุนจากประชาชน (เฉลยธรรมบัญญัติ 17:6-12)

► เพราะอะไรจึงเป็นไปไม่ได้ที่คริสเตียนจะรักษาธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมืองของอิสราเอลโบราณด้วยวิธีดั้งเดิม?

ธรรมบัญญัติทางศีลธรรมระบุว่าการกระทำต่าง ๆ บางอย่างถูกต้องหรือผิดตลอดกาล ตัวอย่าง เช่น ธรรมบัญญัติสิบประการห้ามการนับถือรูปเคารพ การดูหมิ่นพระเจ้า การล่วงประเวณี และการขโมย (อพยพ 20:5, 7, 14, 15)

คริสเตียนไม่ได้กระทำบางอย่างที่ดั้งเดิมซึ่งเจาะจงตามที่สั่งไว้โดยธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธีและธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมือง อย่างไรก็ตาม ธรรมบัญญัติเหล่านั้นก็ยังคงมีความสำคัญ เนื่องจากเปิดเผยธรรมชาติของพระเจ้าซึ่งไม่เปลี่ยนแปลง ถึงแม้ว่าเราไม่ได้ประหารคนที่บูชารูปเคารพหรือประหารคนที่ล่วงประเวณี ธรรมบัญญัติเหล่านั้นก็แสดงให้เราเห็นว่าบาปเหล่านั้นเป็นสิ่งน่ารังเกียจสำหรับพระเจ้า ถึงแม้ว่าเราไม่ได้ทิ้งเมล็ดข้าวไว้ในทุ่งนาสำหรับคนยากจน เราก็รู้ว่าเราควรห่วงใยคนยากจนในวิธีต่าง ๆ ที่ทำได้จริง ถึงแม้ว่าเราไม่ได้นำสัตว์ไปยังสถานนมัสการก่อนจะฆ่าสัตว์ เราก็รู้ว่าทุกอย่างเป็นของพระเจ้า และเราควรมอบถวายจากสิ่งที่มี ดังนันถึงแม้ว่าเราไม่ได้ทำการกระทำต่าง ๆ ซึ่งเป็นสิ่งดั้งเดิม เราก็ควรหาการกระทำใหม่ ๆ ที่ทำให้หลักการต่าง ๆ สำเร็จ

อีกเหตุผลที่ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมืองและธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธีมีความสำคัญก็คือ ธรรมบัญญัติเหล่านี้ให้หลักการทางศีลธรรมที่นำไปใช้อย่างเจาะจง การปฏิเสธถึงหลักการเหล่านั้นก็เหมือนกับการปฏิเสธธรรมบัญญัติทางศีลธรรม ตัวอย่าง เช่น เราไม่จำเป็นต้องมีราวลูกกรงรอบ ๆ หลังคาของเราถ้าหากบ้านของเราไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มีคนอยู่บนหลังคา (เฉลยธรรมบัญญัติ 22:8) แต่ธรรมบัญญัติโบราณนี้บอกเราว่า เราควรทำบ้านและพื้นที่ของเราให้ปลอดภัยสำหรับผู้คน

► ตัวอย่างวิธีปฏิบัติสมัยใหม่ที่เราควรทำเพื่อให้หลักการในเฉลยธรรมบัญญัติ 22:8 สำเร็จคืออะไร?

ดังนั้น อะไรคือธรรมบัญญัติของพระเจ้าที่เปาโลพูดถึงในพระธรรมโรม? เปาโลพูดถึงน้ำพระทัยของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ซึ่งแสดงออกในธรรมบัญญัติของพระองค์ (พันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่) ถึงแม้ว่าธรรมบัญญัติบางอย่างไม่สำเร็จในวิธีดั้งเดิม แต่น้ำพระทัยของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ก็ยังคงเหมือนเดิม การละเมิดธรรมบัญญัติของพระเจ้าเป็นบาป (1 ยอห์น 3:4)

ในบทเรียนนี้เรายังคงพูดถึงส่วนที่ 4 ของพระธรรมโรม ในบทเรียนที่แล้วเราศึกษาพระธรรมโรม 6 เกี่ยวกับชัยชนะเหนือบาป

ในบทเรียนนี้เราจะศึกษาพระธรรมโรม 7 เกี่ยวกับคนบาปที่ถูกตัดสินโทษ พระธรรมโรม 6 และ 8 อธิบายถึงชีวิตที่มีชัยชนะของผู้เชื่อ พระธรรมโรม 7 แตกต่างอย่างสิ้นเชิง พระธรรมนี้แสดงให้เห็นชีวิตของคนบาปที่รู้ว่าตนเองมีความผิดแต่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงตัวเองได้

ประเด็นหลักของบทที่ 7

คนที่รู้ธรรมบัญญัติของพระเจ้าแต่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยพระคุณ ก็ไม่อาจหนีพ้นจากอำนาจบาปและการลงโทษแห่งธรรมบัญญัติ

บทสรุปของบทที่ 7

บทนี้อธิบายถึงสภาวะของคนที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ การอยู่ใต้ธรรมบัญญัติหมายถึงการยืนต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้า รอคอยที่จะได้รับการพิพากษาบนพื้นฐานแห่งการเชื่อฟังต่อธรรมบัญญัติ เนื่องจากทุกคนทำบาป การอยู่ใต้ธรรมบัญญัติหมายถึงการอยู่ใต้การลงโทษ คนที่อยู่ใต้ธรรมบัญญัติยังไม่ได้รับการถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรม

พระธรรมโรม 7:1-6 อธิบายว่าผู้เชื่อตายต่อธรรมบัญญัติอย่างไร บทที่เหลือค่อย ๆ แสดงให้เห็นว่าเพราะอะไรสิ่งนี้จึงจำเป็น (ดูที่ “เมื่อ” ในโรม 7:5 และ “แต่เดี๋ยวนี้” ในโรม 7:6) พระธรรมโรม 7:7-13 แสดงให้เห็นว่าธรรมบัญญัตินั้นประเสริฐแต่ทำให้บาปเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมได้อย่างไร พระธรรมโรม 7:14-25 แสดงให้เห็นถึงการช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ของคนที่ถูกตัดสินว่าบาปและไม่กลับใจใหม่

► ให้นักศึกษาคนหนึ่งอ่านพระธรรมโรม 7 ให้กลุ่มฟัง

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 7:1-3) พระคัมภีร์ข้อเหล่านี้เป็นตัวอย่างประกอบสำหรับประเด็นในพระคัมภีร์อีกสามข้อถัดไป การสมรสแสดงตัวอย่างของข้อผูกมัดดั้งเดิมต่อธรรมบัญญัติ ผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ละทิ้งสามีและแต่งงานคนอื่น แต่ถ้าหากสามีสิ้นชีวิต นางก็เป็นไทจากสิทธิอำนาจของสามี ข้อผูกมัดต่อธรรมบัญญัติไม่ได้ใช้กับคนยิวซึ่งอยู่ใต้ธรรมบัญญัติของโมเสสเท่านั้น แต่ใช้กับทุกคน เพราะว่าเราทุกคนจะได้รับการพิพากษาตามธรรมบัญญัติของพระเจ้าถ้าหากเราไม่ได้รับความรอดโดยพระคุณ

ประเด็นหลักที่เปาโลใช้การสมรสเป็นตัวอย่างประกอบก็คือ ความตายเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ เราตายต่อมนุษย์เก่าของเราเมื่อเป็นหนึ่งเดียวกับพระคริสต์ ธรรมบัญญัติไม่ได้ถูกทำให้เป็นโมฆะหรือล้มเลิกไป อย่างไรก็ตาม การกล่าวอ้างตามธรรมบัญญัติที่ว่าเราเป็นผู้ละเมิดธรรมบัญญัตินั้น ตอนนี้ก็ได้รับการจ่ายราคาเต็มจำนวนโดยการเป็นเครื่องบูชาลบบาปของพระเยซูแทนเราแล้ว ตอนนี้เรา “สมรส” กับพระคริสต์ การสมรสนี้ไม่ได้ทำให้เราไร้ธรรมบัญญัติ เราไม่มีสิทธิที่จะเป็นผู้ละเมิด
ธรรมบัญญัติเพราะตอนนี้เราเป็นคริสเตียนแล้ว เราได้รับฤทธิ์เดชผ่านพระวิญญาณบริสุทธิ์เพื่อจะดำเนินชีวิตอยู่ในจิตวิญญาณของธรรมบัญญัติ[1]

(โรม 7:4) การละเมิดธรรมบัญญัติมีโทษถึงตาย พระคริสต์สิ้นพระชนม์แทนเรา เราถือว่าเราตายพร้อมกับพระองค์ ดังนั้น จึงอาจกล่าวได้ว่า เราได้ตายต่อธรรมบัญญัติทางพระกายพระคริสต์ เนื่องจากข้อเรียกร้องของธรรมบัญญัติได้บรรลุแล้ว เราจึงเป็นไทต่อพันธนาการนี้ เราไม่ต้องทำให้ธรรมบัญญัติสำเร็จด้วยความหวาดกลัวต่อโทษทัณฑ์ การตายต่อธรรมบัญญัติหมายความว่าเราไม่จำเป็นต้องทำให้ธรรมบัญญัติสำเร็จในฐานะเครื่องมือแห่งการนับว่าเป็นคนชอบธรรม เพราะว่าเราได้ถูกนับว่าเป็นคนชอบธรรมโดยพระคุณแล้ว

(โรม 7:5) ธรรมบัญญัติเป็นสาเหตุให้เกิดบาปขึ้น ในลักษณะที่ว่าธรรมบัญญัติเขียนบันทึกบาป และในลักษณะที่ครั้งหนึ่งคนรู้ธรรมบัญญัติและเป็นกบฏต่อธรรมบัญญัติ เขาจึงกลายเป็นคนบาปที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม

► ค้นหาการอ้างอิงหลาย ๆ แห่งในส่วนย่อยนี้ เพื่อเขาจะเข้าใจถึงแนวคิดต่าง ๆ

พระคัมภีร์อ้างอิงถึงหลายคนว่าเป็นคนที่ “อยู่ในเนื้อหนัง” การอยู่ในเนื้อหนังมีได้สองความหมายขึ้นอยู่กับบริบท

ความหมายเบื้องต้นอย่างที่หนึ่ง คืออยู่ในรูปแบบมนุษย์ที่รู้ตาย พระเยซูอยู่ในร่างกายมนุษย์ในลักษณะนี้ (1 ทิโมธี 3:16, 1 เปโตร 3:18) แม้คนที่ดำเนินชีวิตที่บริสุทธิ์ก็อาจถูกกล่าวถึงว่าอยู่ในเนื้อหนังในลักษณะนี้ได้ (2 โครินธ์ 10:3; กาลาเทีย 2:20; ฟีลิปปี 1:22, 24) เนื้อหนังยังถูกมองว่าเป็นกลางทางศีลธรรม เมื่อคำนี้ถูกใช้ในลักษณะนี้ เช่น เวลาที่เปาโลบอกชาวกาลาเทียว่า พวกเขาไม่อาจทำสิ่งที่เริ่มต้นโดยพระคุณให้สมบูรณ์แบบได้โดยเนื้อหนัง (ความพยายามของมนุษย์) ได้

ความหมายอย่างที่สอง คือคนที่ถูกควบคุมโดยลักษณะธรรมชาติที่ล้มในบาป สภาวะนี้เป็นรูปแบบของคนที่ไม่กลับใจใหม่ (เอเฟซัส 2:3) กาลาเทีย 5:19-21 ระบุถึงรายชื่อการงานต่าง ๆ ตามธรรมชาติที่ล้มในบาป ในโรม 8:1-13 การอยู่ในเนื้อหนังแตกต่างจากการได้รับความรอด การอยู่ในเนื้อหนังคือความตาย (โรม 8:6) และเป็นศัตรูกับพระเจ้า (8:7) คนที่อยู่ในเนื้อหนัง จะเป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้าก็ไม่ได้ (โรม 8:8) และจะต้องตาย (โรม 8:13) คำอธิบายของฝ่ายเนื้อหนังที่นี่คือสภาวะเดียวกันที่ถูกอธิบายในพระธรรมโรม 7 (ดูที่ โรม 7:5, 14, 18, 25) คนที่อยู่ในฝ่ายเนื้อหนังในลักษณะนี้กำลังทำการงานแห่งบาปซึ่งเขาจะได้รับโทษทัณฑ์แห่งความตายฝ่ายวิญญาณและความตายนิรันดร์ (โรม 7:5) เขายังไม่ได้รับความรอด

คนอาจยังได้รับอิทธิพลจากธรรมชาติที่ล้มลงในบาปแม้หลังจากกลับใจมาเชื่อแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ถูกธรรมชาติที่ล้มในบาปควบคุมก็ตาม ชาวโครินธ์ถูกเรียกว่าเป็นคนฝ่ายเนื้อหนังหลังจากที่พวกเขาไม่กลับใจใหม่ (1 โครินธ์ 3:1) เปาโลบอกเป็นนัย ใน 1 โครินธ์ 3:1 ว่าทารกในพระคริสต์มักมีความเป็นเนื้อหนัง แต่นั่นไม่ใช่สภาวะที่ผู้เชื่อควรคงอยู่ เขาว่ากล่าวชาวโครินธ์ที่ยังคงเป็นทารกอยู่

หมายเหตุ ศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 7:6) เนื่องจากเราได้ตายต่อธรรมบัญญัติในพระคริสต์แล้ว ธรรมบัญญัติจึงตายต่อเรา เสรีภาพไม่ได้หมายความว่าเราไม่ได้รับใช้อีกต่อไปแล้ว แต่หมายความว่าตอนนี้เรารับใช้ด้วยจิตวิญญาณของเรา มากกว่าจะพยายามทำให้ข้อกำหนดต่าง ๆ สำเร็จ โดยไม่บรรลุความมุ่งหมายของข้อกำหนดเหล่านั้น

(โรม 7:7) เปาโลกล่าวก่อนหน้านี้ว่า ธรรมบัญญัติทวีคูณบาป (โรม 5:20) ในตอนนี้เขาได้กล่าวว่า บาปทำงานโดยพระธรรมบัญญัติเพื่อนำความตายมาให้ (โรม 7:5) ดังนั้นคำถามที่มักจะเกิดขึ้นจึงเป็น “ธรรมบัญญัติเป็นบาปหรือเปล่า?” เปาโลแสดงให้เห็นว่า ธรรมบัญญัติไม่บาป โดยแสดงให้เห็นว่าธรรมบัญญัติเป็นสิ่งที่ลงโทษบาป

(โรม 7:8) ธรรมบัญญัติของพระเจ้าแสดงให้คนบาปเห็นว่า การกระทำต่าง ๆ ของเขาถูกลงโทษ ในลักษณะหนึ่ง ธรรมบัญญัติทำให้บาปเลวร้ายยิ่งขึ้น เมื่อคนบาปรู้ว่าตนมีความผิด บาปที่ต่อเนื่องของเขา (การไม่เชื่อฟังต่อธรรมบัญญัติของพระเจ้า) ก็กลายเป็นการเป็นกบฏโดยที่รู้ตัว

(โรม 7:9) ก่อนที่เขาเห็นว่าธรรมบัญญัติเรียกร้องอะไร เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเขาถูกลงโทษถึงตาย แต่บาปนำไปสู่ความตาย กระทั่งคนที่ทำบาปโดยไม่รู้รายละเอียดถึงธรรมบัญญัติของพระเจ้า (ดูใน โรม 2:12 และ โรม 5:14)

ในโรม 7:7-25 เปาโลเล่าถึงประสบการณ์ของเขาเมื่อเป็นฟาริสีที่ยังไม่ได้รับความรอด และอธิบายว่าในที่สุดเขามาเห็นความจำเป็นที่ต้องมีพระคริสต์ได้อย่างไร ในโรมบทที่ 7 เขาบอกเราว่า ก่อนที่พระวิญญาณบริสุทธิ์เปิดตาของเขาให้เห็นถึงความโลภที่มีอยู่ในจิตใจนั้น เขาคิดว่าเขารักษาธรรมบัญญัติอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ดูคำพยานชีวิตของเขาได้ในฟีลิปปี 3:6 เมื่อเขากล่าวว่า “ในด้านความชอบธรรมตามธรรมบัญญัติก็ไม่มีที่ติ” เหมือนกับที่เขากล่าวในฟีลิปปี 3:9 ว่า ในฐานะฟาริสี เขาคิดว่าเขามีความชอบธรรมที่ได้รับจากธรรมบัญญัติ หลังจากที่พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้เปิดตาของเขาให้เห็นความโลภในจิตใจของเขา เขากล่าวว่า เขารู้สึกว่าตัวเองตายฝ่ายวิญญาณ (โรม 7:9) นี่เป็นคำกล่าวเปรียบเทียบที่เห็นได้ชัดว่า เขาเคยคิดว่าเขามีชีวิตฝ่ายวิญญาณโดยรักษาธรรมบัญญัติ เมื่อเขาเห็นว่า เขามีความผิดเนื่องจากความโลภและไม่รักษาธรรมบัญญัติ เขาก็ตระหนักได้ว่าเขาตายแล้วจริง ๆ เปาโลกล่าวถึงประวัติของเขาต่อไปในโรม 7:14-25 เขาพยายามจะหยุดความโลภแต่ไม่อาจหยุดได้ คำพยานชีวิตทั้งหมดเป็นการกล่าวถึงการพ่ายแพ้และการเป็นทาสบาป เขาบอกเราในโรม 7:25 ว่าการช่วยกู้มาจากพระเยซูคริสต์เท่านั้น[1]

(โรม 7:10) ธรรมบัญญัติมุ่งหมายจะแสดงให้เห็นหนทางแห่งชีวิต ธรรมบัญญัติไม่ใช่เครื่องมือสำหรับความรอด แต่เป็นคำชี้แนะสำหรับการดำเนินชีวิตสำหรับคนที่รู้จักพระเจ้า แต่เนื่องจากคนตามธรรมชาติที่ล้มในบาปไม่อาจปฏิบัติตามได้ ธรรมบัญญัติจึงกลายเป็นเครื่องมือแห่งความตายแทนที่จะเป็นคำชี้แนะเพื่อชีวิต

(โรม 7:11) บาปหลอกลวงโดยปรากฏให้เห็นว่าเป็นสิ่งที่ให้ประโยชน์ ให้ความเพลิดเพลิน และไม่มีอันตราย เวลาที่คนอ่อนข้อให้กับการทดลองต่อบาป เขาถูกลงโทษแม้ว่าเขาจะจำกัดผลลัพธ์แห่งบาปของเขาได้ก็ตาม เพราะว่าการพิพากษาของพระเจ้าเป็นไปตามธรรมบัญญัติ ไม่ใช่เป็นไปตามผลลัพธ์แห่งบาป[2]

(โรม 7:12) ธรรมบัญญัติเปิดเผยธรรมชาติของพระเจ้า - ธรรมบัญญัติบริสุทธิ์ ชอบธรรม และประเสริฐเช่นเดียวกับพระเจ้า

(โรม 7:13) ธรรมบัญญัติไม่ได้ชั่วร้าย แต่ผลลัพธ์อันชั่วร้ายเกิดขึ้นเมื่อบาปต่อต้านธรรมบัญญัติ บาปใช้ธรรมบัญญัตินำแต่ละคนให้มาอยู่ใต้โทษทัณฑ์แห่งความตาย ธรรมบัญญัติแสดงให้เห็นว่าบาปชั่วร้ายอย่างแท้จริง

หลายคนคิดว่าโรม 7:14-25 อธิบายถึงผู้เชื่อปกติ แต่ให้เรามาพิจารณาคำอธิบาย

เขาถูกขายเป็นทาสให้อยู่ใต้บาป ซึ่งหมายความว่าเขายังไม่ได้รับการไถ่ (โรม 7:14) เขารู้ว่าสิ่งที่ถูกต้องแต่ไม่อาจทำได้ (โรม 7:18) เขาเป็นนักโทษซึ่งยังไม่ได้รับการปล่อยตัว (โรม 7:23) เขาเป็นคนน่าสมเพชและกำลังร้องเรียกหาการรอดพ้น (โรม 7:24)

ในโรม 7:5-24 เริ่มต้นด้วย “เมื่อเราดำเนินชีวิตในเนื้อหนัง” (โรม 7:5) แล้วจบลงด้วยคำถาม “ใครจะช่วยให้พ้นจากร่างกายแห่งความตายนี้” (โรม 7:24) ไม่มีการอ้างอิงถึงพระคริสต์ พระวิญญาณบริสุทธิ์ พระคุณ ชีวิต หรือชัยชนะ แต่มีการอ้างอิง 52 ครั้งต่อบุคคลที่หนึ่ง (ข้าพเจ้า ของข้าพเจ้า ตัวข้าพเจ้า) การอ้างอิง 16 ครั้งถึงธรรมบัญญัติ และการอ้างอิง 15 ครั้งถึงบาป

นี่ไม่ใช่คนที่ได้รับการช่วยกู้ซึ่งโรมบทที่ 6 อธิบายถึง บทนั้นกล่าวซ้ำ ๆ ว่า ผู้เชื่อไม่เป็นผู้รับใช้บาปอีกต่อไป คนที่เปาโลอธิบายถึงในโรมบทที่ 7 อยู่ใต้ธรรมบัญญัติ ดังที่ได้เกริ่นนำในตอนต้นของบทนี้ (โรม 7:1, 5-6) โรม 7:14 เป็นการเชื่อมโยงซึ่งแสดงให้เห็นว่าส่วนที่เหลือของบทกำลังอธิบายถึงสภาวะเดียวกันอย่างที่อธิบายไปใน โรม 7:1, 5-6

โรม 8:1 กล่าวว่าคนที่ไม่ได้ถูกลงโทษเป็นคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์ โรม 8:4-5 กล่าวว่าคน ๆ นี้ไม่ได้ทำตามเนื้อหนัง คนที่ทำตามเนื้อหนัง (อย่างใน โรม 7:25 และ 7:5) เป็นคนที่ถูกลงโทษ คนที่ถูกลงโทษไม่ใช่ผู้เชื่อที่แท้จริง คนที่ถูกกล่าวถึงในโรมบทที่ 7 เป็นคนที่ไร้กำลังและถูกควบคุมโดยเนื้อหนัง

โรม 8:3 กล่าวว่าสภาวะแห่งความอ่อนแอใต้ธรรมบัญญัติได้จบสิ้นลงแล้ว ดังนั้นสภาวะช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ดังที่ได้อธิบายในโรมบทที่ 7 ต้องไม่ใช่สภาวะของผู้เชื่อ

โรม 8:6-7 กล่าวว่า การเอาใจใส่เนื้อหนังคือความตาย และการเอาใจใส่เนื้อหนังเป็นศัตรูต่อพระเจ้า แต่โรม 7:14 เริ่มต้นอธิบายถึงคนฝ่ายเนื้อหนัง คนฝ่ายเนื้อหนังที่กล่าวถึงในบริบทนี้ไม่ใช่ผู้ติดตามพระเยซูอย่างแท้จริง[1]

แล้วเพราะอะไรเปาโลจึงใส่ตัวเขาเองเข้าไปในคำอธิบายนี้? จากพระธรรมโรม 7:7 เป็นต้นไป เขาอธิบายถึงคนบาปที่อยู่ใต้การตัดสินความผิดแห่งธรรมบัญญัติ ส่วนที่เหลือของบทอธิบายถึงประสบการณ์ในอดีตของเขา – การต่อสู้ดิ้นรนที่จะทำให้พระเจ้าพอพระทัยโดยการปฏิบัติตามธรรมบัญญัติ การต่อสู้ดิ้นรนนี้ไม่ได้ให้ชีวิตนิรันดร์แก่เขา ไม่ได้ให้ความพึงพอใจใด ๆ แก่เขา ในพระธรรมโรม 8 เขาเริ่มต้นอธิบายถึงชีวิตแห่งชัยชนะ เป็นไปไม่ได้ที่คนที่โรม 8:1-4 อธิบายถึงจะยังคงอยู่ในสภาวะของโรมบทที่ 7

ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าพระธรรมโรม 7 อธิบายถึงคนที่ไม่สำนึกผิดซึ่งรู้ว่าตัวเขาเองนั้นถูกธรรมบัญญัติของพระเจ้าลงโทษ แต่ไม่อาจดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อฟังธรรมบัญญัติ

► สรุปด้วยคำพูดของคุณเองว่า ส่วนย่อยนี้อธิบายถึงอะไร ไม่จำเป็นต้องอภิปรายประเด็นทั้งหมดในเวลานี้เพราะว่ายังมีหลักฐานเพิ่มเติมอีกในบทนี้

หมายเหตุ ต่อเนื่องการศึกษาไปทีละข้อ

(โรม 7:15) คนส่วนใหญ่นึกอยากให้ตัวเองทำได้ดีกว่านี้ ความอยากนั้นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาเป็นคริสเตียน ความอยากที่ปราศจากความเป็นจริงแสดงให้เห็นว่า พวกเขายังไม่ได้รับการช่วยกู้จากอำนาจบาป

(โรม 7:16) พวกเขาปรารถนาให้ตัวเองทำได้ดีกว่านี้แสดงให้เห็นว่า พวกเขารู้ว่าธรรมบัญญัติประเสริฐ ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่เชื่อฟังธรรมบัญญัติก็ตาม

(โรม 7:17-23) พระคัมภีร์พูดถึงบาปในฐานะที่บาปเป็นสิ่งที่ควบคุมเจตน์จำนงของมนุษย์ มนุษย์ที่ล้มในบาปไม่ได้มีเสรีภาพในการเลือกตามธรรมชาติที่พระเจ้าสร้างให้แต่ดั้งเดิม เจตน์จำนงของมนุษย์อ่อนแอลงจนคนบาปไม่อาจเลือกพระเจ้าถ้าหาก พระเจ้าไม่ฟื้นฟูเจตน์จำนงของเขาโดยพระคุณ

พระคุณนำหน้าเป็นการกระทำของพระเจ้าที่เอื้อมไปหาบรรดาคนที่ยังไม่ได้ตอบสนองต่อพระองค์ พระคุณแผ่ขยายไปถึงทุกคนรวมถึงการฟื้นฟูเสรีภาพในการเลือกและความปรารถนาต่อพระเจ้า ดังนั้นทุกคนจึงเลือกได้อย่างแท้จริงว่าจะรับความรอดหรือไม่

พระเจ้าเริ่มต้นพระราชกิจแห่งความรอดสำหรับทุกคน (ยอห์น 6:44; เอเฟซัส 2:4-5, 12-13, 17; ทิตัส 2:11, ทิตัส 3:3-5) แต่คนยังไม่ได้รับความรอดถ้าหากเขาไม่ตอบสนองต่อพระเจ้า

(โรม 7:24) นี่เป็นเสียงร้องแห่งความสิ้นหวังและความคับข้องใจหลังจากที่คนเห็นว่าไม่อาจช่วยตัวเองให้รอดได้โดยสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่เสียงร้องของคนที่ได้รับความรอด

(โรม 7:25) คำกล่าวที่เป็นคำสรรเสริญถูกแทรกเข้าไว้ที่นี่ดั่งแสงสว่างในความมืดแห่งชีวิตของคนบาปที่สิ้นหวัง

จากนั้นมาถึงประโยคที่สรุปข้อความทั้งหมด คนที่ไม่กลับใจมาเชื่อเห็นด้วยว่าธรรมบัญญัติถูกต้อง และเสแสร้งว่าตัวเขาเป็นคนดีกว่าที่เป็นอยู่ แต่ความปรารถนาอันชั่วร้ายของเขาทำให้เขายังคงอยู่ในบาป คนถูกลงโทษเพราะรับใช้บาปด้วยความคิดและด้วยร่างกาย (โรม 7:5, 8:3)

ในข้อความนี้เปาโลพูดถึงอำนาจแห่งความเสื่อมทรามที่ได้รับเป็นมรดก (กฎแห่งบาป) ในชีวิตของคนไม่เชื่อ เมื่อเปาโลเป็นคนบาปที่ได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้นนั้น เขามีข้อขัดแย้งอยู่ภายในตัวเขา[1]

กฎแห่งบาปในอวัยวะต่าง ๆ ของร่างกายเปาโลทำให้เกิดผลลัพธ์ดังต่อไปนี้

• เขาทำในสิ่งที่ตัวเขารังเกียจ (โรม 7:15)

• เขาทำในสิ่งที่ตัวเขาไม่อยากทำ (โรม 7:16)

• มีความปรารถนาจะทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ไม่มีฤทธิ์เดชที่จะทำได้ (โรม 7:18)

• กฎแห่งบาปกำลังต่อต้านธรรมบัญญัติแห่งจิตใจของเขา (โรม 7:23)

• เขาเป็นเชลยของกฎแห่งบาป (โรม 7:23)

• เขาเป็นคนสองใจ จิตใจของเขารับใช้พระเจ้า แต่ร่างกายของเขารับใช้กฎแห่งบาป (โรม 7:25)

คนไม่อาจรับใช้นายสองคนได้ คนไม่อาจเป็นไทจากบาปและเป็นทาสต่อบาปได้ คนไม่อาจเป็นทาสของพระเจ้าและเป็นทาสของบาปได้ ภาษาของพระธรรมโรม 7:14-25 ตรงกันข้ามกับข้อความในพระธรรมโรม 6 ซึ่งกล่าวเกี่ยวกับการปลดปล่อยผู้เชื่อจากการเป็นทาสบาป ดังนั้นพระธรรมโรม 7:14-25 จึงเป็นการต่อเนื่องของคำอธิบายถึงความเกี่ยวข้องของผู้ไม่เชื่อกับบาปและกับธรรมบัญญัติ ซึ่งเริ่มต้นในพระธรรมโรม 7:1-13

พระธรรมโรม 6 อธิบายถึงความสัมพันธ์ของผู้เชื่อกับบาป ซึ่งเป็นผลจากการร่วมถูกตรึงบนไม้กางเขน และร่วมเป็นขึ้นจากความตายกับพระคริสต์ พระธรรมโรม 7 ให้คำอธิบายเกี่ยวกับ

• ความสัมพันธ์ของคนบาปกับธรรมบัญญัติ

• ปฏิสัมพันธ์ของธรรมชาติบาปกับธรรมบัญญัติ

• การต่อสู้ดิ้นรนของคนบาปที่ได้รับการปลุกให้ตื่นขึ้นต่อคำสั่งในธรรมบัญญัติของพระเจ้า แต่ไม่อาจทำสิ่งที่ธรรมบัญญัติสั่งได้ด้วยตัวเอง เนื่องจากเป็นทาสของธรรมชาติบาป

การตีความที่แตกต่างกันสำหรับ โรม 7:14-25

มุมมองที่ 1: นักวิชาการบางคนเขียนว่า เปาโลกำลังอธิบายถึงชีวิตคริสเตียนปกติ พวกเขาชี้ว่ารูปกาลในข้อความเป็นปัจจุบันกาล ไม่ใช่อดีตกาล และพวกเขายืนกรานว่า ในมุมองของเปาโล ชีวิตคริสเตียนยังมีปัญหาต่าง ๆ ที่ไม่ได้รับขจัดออกไปอยู่

มุมมองที่ 2: นักวิชาการอื่น ๆ จำนวนมากเชื่อว่า เปาโลกำลังอธิบายถึงสภาวะของมนุษย์ก่อนกลับใจใหม่เนื่องจากวลีต่าง ๆ เช่น “ขายเป็นทาสให้อยู่ใต้บาป” และ “ข้าพเจ้าเป็นคนน่าสมเพชอะไรเช่นนี้?” ไม่สอดคล้องกับคำอธิบายของผู้เชื่อในพระธรรมโรม 6 และพระธรรมโรม 8 ตามพระธรรมโรม 6 ผู้เชื่อตายต่อบาปแล้ว เป็นไทต่อบาปแล้ว และต้องกล่าวอ้างสิทธิโดยความเชื่อ โดยยอมจำนนโดยสิ้นเชิงต่อพระเจ้า และมีเสรีภาพซึ่งมีพร้อมอยู่ในพระคริสต์เพื่อจะมีชัยชนะเหนือบาป ตามพระธรรมโรม 8 คนที่ดำเนินอยู่ในเนื้อหนังไม่อาจทำให้พระเจ้าพอพระทัยได้และเขาไม่มีพระวิญญาณของพระคริสต์อยู่ในเขา

ผู้เขียนหลักสูตรนี้มีความเห็นว่ามุมมองที่สองเข้ากับการให้เหตุผลของเปาโลในพระธรรมโรมและสอดคล้องที่สุดกับคำสอนโดยรวมของเขา

คำถามที่มักถูกถามบ่อยเกี่ยวกับคนในพระธรรมโรม 7:14-25

ต่อไปนี้เป็นคำถามที่พบได้บ่อยจากคนที่คิดว่าเปาโลกำลังอธิบายถึงชีวิตคริสเตียนของเขาในพระธรรมโรม 7:14-25

คำถามที่ 1: คำกล่าวของเปาโลที่ว่าเขาชื่นชมธรรมบัญญัติของพระเจ้าในส่วนลึกในใจนั้นเกี่ยวกับอะไร (โรม 7:22)? ฟาริสีที่ไม่เชื่อจะสามารถชื่มชมในธรรมบัญญัติของพระเจ้าได้ไหม?

คำตอบ: ฟาริสีทุกคนจะตอบว่าเขาชื่นชมธรรมบัญญัติของพระเจ้าในใจ พวกเขาอุทิศชีวิตให้กับการศึกษาธรรมบัญญัติของพระเจ้า และใช้เวลาศึกษาวันละหลาย ๆ ชั่วโมง เปาโลได้อุทิศตัวให้กับธรรมบัญญัติ และปรารถนาอย่างจริงใจที่จะเชื่อฟังธรรมบัญญัติ แต่เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์แสดงให้เปาโลเห็นถึงธรรมชาติอันโลภของจิตใจของเขา นั่นก็ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นต่อสภาวะฝ่ายวิญญาณที่แท้จริงของเขา เปาโลพบว่าเขายังคงทำผิด ถึงแม้ว่าเขาจะมีความปรารถนาในจิตใจที่จะทำสิ่งที่ถูกต้อง ธรรมบัญญัติแสดงให้เปาโลเห็นว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร แต่ธรรมบัญญัติไม่ได้ให้ความสามารถที่จะทำเช่นนั้น

คำถามที่ 2: แล้วไวยากรณ์ที่เป็นปัจจุบันกาลที่พบในพระธรรมโรม 7:14-25 ล่ะ? เปาโลเขียนว่า “เรารู้ว่าธรรมบัญญัตินั้นเป็นเรื่องฝ่ายจิตวิญญาณ แต่ว่าข้าพเจ้าเป็นเนื้อหนังถูกขายเป็นทาสให้อยู่ใต้บาป” (โรม 7:14)

คำตอบ: การผันคำกริยาจากอดีตกาลในพระธรรมโรม 7:7-13 เป็นปัจจุบันกาลในพระธรรมโรม 7:14-25 ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อบุคคลในอัตชีวประวัติแต่อย่างใด หรือปัจจุบันกาลในพระธรรมโรม 7:14-24 ก็ไม่จำเป็นต้องบ่งชี้ถึงประสบการณ์ในปัจจุบันของเปาโลในเวลาที่เขากำลังเขียนพระธรรมโรมในฐานะที่เป็นอัครทูตคริสเตียนที่เป็นผู้ใหญ่และเป็นมิชชันนารี ปัจจุบันกาล “เชิงประวัติศาสตร์” หรือ “อันตื่นเต้นเร้าใจ” เป็นรูปแบบปัจจุบันกาลในภาษากรีก เมื่อผู้เขียนอยากทำให้เหตุการณ์ในอดีตหรือประสบการณ์ในอดีตเป็นที่ชัดเจนสำหรับผู้อ่าน ดังนั้นการใช้ปัจจุบันกาลเพื่อทำให้สิ่งที่จริงในอดีตของเปาโลก่อนที่เขาจะกลับใจใหม่เป็นที่ชัดเจน ไม่ได้เรียกร้องให้ตีความว่า เปาโลยังคงต่อสู้ดิ้นรนกับพันธนาการแห่งบาปในปัจจุบัน เปาโลได้บ่งชี้อย่างชัดเจนในพระธรรมโรม 6 และพระธรรม 8 แล้วว่า คริสเตียนไม่ได้ถูกขายให้อยู่ใต้บาป (โรม 7:14)

คำถามที่ 3: แล้วความคล้ายกันระหว่างข้อความนี้กับการต่อสู้ดิ้นรนที่คริสเตียนจำนวนมากพบในชีวิตของตนล่ะ?

คำตอบ: การต่อสู้ดิ้นรนของผู้เชื่อค่อนข้างแตกต่างจากการต่อสู้ดิ้นรนของคนน่าสมเพช คนน่าสมเพชในพระธรรมโรม 7:14-25 ไม่อาจหยุดทำบาปได้ เขาเป็นทาสแห่งบาป นี่ไม่ใช่กรณีของผู้เชื่อแท้ คริสเตียนอาจมีการต่อสู้ดิ้นรนและล้มเหลวเป็นระยะ ๆ แต่ชีวิตของเขาไม่ใช่ชีวิตแห่งการเป็นทาสของกฎแห่งบาปและความตาย คริสเตียนเข้าสนิทกับพระคริสต์และได้รับการปลดปล่อยให้เป็นไทจากอำนาจของธรรมชาติบาป (โรม 6:1-10)

สรุป: คนน่าสมเพชใน โรม 7:14-25 คือฟาริสีที่จริงใจซึ่งกำลังต่อสู้ดิ้นรนเพื่อจะทำให้พระเจ้าพอพระทัย คนไม่อาจเป็นไทจากบาปในขณะที่ยังเป็นทาสบาปอยู่ คนไม่อาจเป็นทาสของพระเจ้าและเป็นทาสของบาป ดังที่พระเยซูตรัสว่า “ไม่มีใครเป็นข้าสองเจ้า บ่าวสองนายได้” (มัทธิว 6:24, ลูกา 16:13) โรม 7:14-25 เป็นคำอธิบายต่อเนื่องเกี่ยวกับคนที่ไม่กลับใจใหม่จากบาปและธรรมบัญญัติของโมเสสที่ได้เริ่มต้นในโรม 7:7-13

► จงอภิปรายประเด็นเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของคนในพระธรรมโรม 7 ขอให้ใส่ใจพิจารณารายละเอียดและคำอธิบายต่าง ๆ ที่ให้ไว้

อัครทูตเปาโลบอกกับเราในโรม 7:7 ว่าธรรมบัญญัติเปิดเผยบาป ธรรมบัญญัติเป็นประโยชน์สำหรับการประกาศข่าวประเสริฐ เพราะคนเห็นถึงความจำเป็นของความรอดเวลาที่ตระหนักได้ว่า ตัวเขานั้นถูกธรรมบัญญัติของพระเจ้าลงโทษ ตลอดประวัติศาสตร์คริสตจักร การประกาศข่าวประเสริฐที่มีประสิทธิภาพสูงสุดคือการใช้ธรรมบัญญัติของพระเจ้ากระตุ้นผู้ไม่เชื่อให้ปรารถนาความรอด

คำอ้างอิงต่อไปนี้แสดงให้เห็นว่า ผู้ประกาศข่าวประเสริฐได้กล่าวถึงการใช้ธรรมบัญญัติว่าอะไรบ้าง

► สลับกันอ่านคำอ้างอิงและสลับกันอธิบายคำอ้างอิงโดยอาศัยความช่วยเหลือจากสมาชิกคนอื่น ๆ ภายในกลุ่ม

จากชาร์ลส์ สเปอร์เจียน[1]

โดยการนำธรรมบัญญัติออกไป เขาก็พ้นจากบาป เพราะบาปคือการละเมิดธรรมบัญญัติ ที่ใดไม่มีธรรมบัญญัติ ที่นั่นก็ไม่มีการละเมิด เมื่อเขาพ้นจากบาป เขาก็อาจพ้นจากพระผู้ช่วยให้รอดและความรอดด้วยเช่นกัน เพราะไม่จำเป็นแล้ว เมื่อเขาลดความบาปลงให้เล็กน้อยที่สุด แล้วจะมีความจำเป็นอะไรอีกสำหรับความรอดอันรุ่งเรืองยิ่งใหญ่ที่พระเยซูคริสต์เสด็จมาเพื่อนำมาสู่โลกนี้?

พวกเขาจะไม่ยอมรับพระคุณจนกว่าพวกเขาจะตัวสั่นต่อหน้าธรรมบัญญัติอันบริสุทธิ์ยุติธรรม ดังนั้นธรรมบัญญัติจึงรับใช้วัตถุประสงค์อันจำเป็นและเป็นพรมากที่สุด[2]

จากชาร์ลส์ ฟินนีย์[3]

คนไม่อาจขอหรือยอมรับการยกโทษด้วยความเฉลียวฉลาดและจริงใจได้จนกว่าจะได้เห็นถึงหรือรู้สึกถึงข้อเท็จจริงและความยุติธรรมของการที่ตัวเขาต้องรับโทษ

ความเป็นฝ่ายวิญญาณของธรรมบัญญัติควรนำมาใช้กับจิตสำนึกอย่างไม่จำกัดจนกว่าการสำคัญว่าตนชอบธรรมของคนบาปถูกทำลายล้างไป แล้วเขาจะนิ่งเงียบและกล่าวโทษตนเองอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าผู้บริสุทธิ์

ธรรมบัญญัติต้องเตรียมหนทางสำหรับข่าวประเสริฐตลอดไป การมองข้ามสิ่งนี้ในการสั่งสอนจิตวิญญาณทั้งหลายก็ส่งผลให้เกิดความหวังจอมปลอม เป็นการแนะนำมาตรฐานจอมปลอมแห่งประสบการณ์คริสเตียน และทำให้คริสตจักรให้เต็มไปด้วยผู้กลับใจมาเชื่อจอมปลอม[4]

จากมาร์ติน ลูเธอร์[5]

แต่ซาตาน...ได้ตั้งนิกายที่สอนว่า ควรนำธรรมบัญญัติสิบประการออกไปจากคริสตจักร และสอนว่ามนุษย์ไม่ควรหวาดกลัวต่อธรรมบัญญัติ แต่ควรได้รับการเตือนสติอย่างสุภาพโดยการเทศนาถึงพระคุณของพระคริสต์[6]

จากจอห์น บันยัน[7]

ตราบเท่าที่คนไม่รู้ถึงธรรมชาติของธรรมบัญญัติและไม่รู้ว่าตนอยู่ใต้ธรรมบัญญัติ - นั่นคือ อยู่ใต้คำแช่งสาปและอำนาจลงโทษของธรรมบัญญัติ โดยให้เหตุผลแก่บาปของตนซึ่งต่อต้านธรรมบัญญัติ – ตราบนั้นพวกเขาก็จะประมาทและละเลยต่อความปรารถนาต่อความรู้ที่แท้จริงแห่งข่าวประเสริฐ

คนที่ไม่รู้ธรรมบัญญัติก็ไม่รู้ความจริงและกระทำโดยไม่รู้ว่าเขาเป็นคนบาป ไม่รู้จักทางรอด ไม่รู้ว่ามีพระผู้ช่วยให้รอด[8]

จากโจนาธาน เอ็ดเวิร์ดส์[9]

ทางเดียวที่เรารู้ได้ว่าเรากำลังทำบาปอยู่หรือไม่ก็โดยรู้ถึงกฎศีลธรรม[10]

จากจอห์น เวสเลย์ [11]

เพื่อจะประหารคนบาป ก็ให้ใช้ธรรมบัญญัติเป็นลำดับแรก นั่นคือ เพื่อทำลายชีวิตและกำลังซึ่งตัวเขาไว้วางใจ แล้วจูงใจเขาว่า ตัวเขานั้นไม่ได้อยู่ใต้คำตัดสินประหารชีวิตเท่านั้น แต่ได้ตายต่อพระเจ้าแล้ว ไม่มีชีวิตฝ่ายวิญญาณ ตายไปในการละเมิดและบาปต่าง ๆ (เอเฟซัส 2:1) ต่อมาการใช้ธรรมบัญญัติลำในดับที่สองก็เพื่อนำเขาสู่ชีวิต สู่พระคริสต์ เพื่อเขาจะมีชีวิตได้

อย่าคิดหรือพูดถึงเครื่องมือแห่งพระคุณของพระเจ้านี้ (ธรรมบัญญัติ) โดยให้ดูเล็กน้อยโดยเด็ดขาด แต่รักและให้คุณค่าแก่ธรรมบัญญัติเพื่อเห็นแก่พระองค์ผู้เป็นที่มาแห่งธรรมบัญญัติและเป็นผู้ที่ธรรมบัญญัตินำไปถึง[12]

► ถ้าหากนักเทศนาพูดเกี่ยวกับความรักและการยกโทษของพระเจ้าแก่คนที่ไม่ได้พิจารณาว่าบาปของตนเป็นสิ่งร้ายแรงจะส่งผลให้เกิดปัญหาอะไรบ้าง?

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้ของคำถามเพื่อการทบทวนทั้งหมดมีให้ที่นี่

(1) จงระบุสองเหตุผลที่ทำให้ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธีและธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมืองในพันธสัญญาเดิมยังคงมีความสำคัญอยู่

(2) การตายต่อธรรมบัญญัติมีความหมายว่าอะไร?

(3) การใช้คำว่าในเนื้อหนังสองแบบมีอะไรบ้าง?

(4) ธรรมบัญญัติทำให้บาปร้ายแรงกว่าเดิมได้อย่างไร?

(5) ธรรมบัญญัติมีประโยชน์ต่อการประกาศข่าวประเสริฐเพราะอะไร?

จงเขียนหนึ่งหน้ากระดาษเกี่ยวกับตัวอย่างของธรรมบัญญัติในพันธสัญญาเดิมที่นอกเหนือไปจากตัวอย่างที่ถูกกล่าวถึงในบทเรียนนี้ อธิบายว่าธรรมบัญญัติเหล่านั้นเป็นธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพิธี ธรรมบัญญัติเกี่ยวกับพลเมือง หรือธรรมบัญญัติทางศีลธรรม จงอธิบายว่าคริสเตียนควรประยุกต์ใช้ธรรมบัญญัติเหล่านี้อย่างไรวันนี้