(1) เข้าใจคุณค่าของเบื้องหลังทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมสำหรับการตีความพระคัมภีร์

(2) ใช้คำถามเพื่อค้นพบเบื้องหลังทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของเนื้อหาพระคัมภีร์ตอนหนึ่งๆ

(3) ตระหนักว่าข้อพระคัมภีร์หนึ่งข้อเข้ากันกับบริบทโดยรอบของข้อนั้นอย่างไร

(4) หลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดที่มักจะเกิดขึ้นเมื่อศึกษาบริบท

► บอกว่ามีคำอะไรในภาษาของคุณที่มีความหมายได้หลายอย่าง เมื่อบางคนใช้คำนั้น คุณรู้ได้อย่างไรว่าหมายถึงอะไร?

หนึ่งในด้านที่สำคัญมากที่สุดของการตีความพระคัมภีร์ก็คือบริบทของเนื้อหาตอนนั้นที่เรากำลังศึกษา ในบทนี้เราจะเรียนรู้ถึงการศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม กับบริบททางพระคัมภีร์ที่อยู่โดยรอบเนื้อหาตอนหนึ่งๆ[1]

► อ่าน 2 ทิโมธี 4:6-22

เปาโลเขียนถึงทิโมธีว่า “ขอให้ท่านพยายามมาถึงก่อนฤดูหนาว” (2 ทิโมธี 4:21) ฟังสิ่งที่เปาโลร้องขอโดยคำนึงถึงเบื้องหลังต่อไปนี้

• เปาโลอยู่ในคุกของชาวโรม อีกไม่นานเขาจะต้องตายเพื่อความเชื่อของเขา

• ทิโมธีกำลังรับใช้อยู่ในเอเฟซัสซึ่งห่างไกลออกไปหลายร้อยกิโลเมตร

• การเดินทางโดยทางทะเลมีอันตรายในช่วงฤดูใบไม้ร่วงและเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินทางในฤดูหนาว การที่จะให้ทิโมธีเดินทางมาถึงก่อนฤดูหนาว เขาต้องรีบด่วนเดินทางทันทีหลังจากได้รับจดหมายฉบับนี้

บริบททางประวัติศาสตร์ให้ความประทับใจแก่เรามากขึ้นเกี่ยวกับอารมณ์ที่อยู่เบื้องหลังคำร้องขอของเปาโล เปาโลไม่ได้เพียงกำลังพูดว่า “ได้โปรดมาเยี่ยมเมื่อสะดวก” เขาอ้อนวอนบุตรชายฝ่ายวิญญาณของเขาว่า “ข้าพเจ้าอยากเจอหน้าท่านก่อนที่ข้าพเจ้าจะตาย หากท่านรอให้ถึงฤดูหนาว ท่านจะเดินทางมาไม่ได้ ขอได้โปรดมาก่อนที่จะสายเกินไป” จดหมายก็มีใจความเดียวกันแม้ว่าท่านจะไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับบริบททางประวัติศาสตร์ แต่บริบทแสดงถึงความจริงจังของคำร้องขอของเปาโล

บริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมมีความสำคัญเพราะพระเจ้าไม่ได้จัดเตรียมพระคัมภีร์ไว้ในภาษาเดียวที่ทุกคนในโลกเข้าใจได้ ข้อความสองข้อความที่สำคัญเกี่ยวกับพระคัมภีร์คือ...

1. หลักการของพระคัมภีร์เป็นความจริงสำหรับทุกคน ในทุกที่ และทุกเวลา

2. หลักการของพระคัมภีร์ประทานมาให้กับผู้คนที่เจาะจง ในสถานที่เจาะจง และในเวลาที่เจาะจง

การตีความพระคัมภีร์[1]

ไฟล์ PDF ที่สามารถดูหรือพิมพ์ได้มีให้ที่นี่

ยิ่งเราเข้าใจเบื้องหลังทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของพระคัมภีร์มากเท่าใด เราก็จะยิ่งเข้าใจหลักการสากลของพระคัมภีร์มากขึ้นเท่านั้น

เมื่อเราศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม เราอ่านพระคัมภีร์ใน “เมืองของพวกเขา” เพื่อเข้าใจเนื้อหาสำหรับผู้ฟังดั้งเดิม จากนั้นเราพิจารณาที่ “แม่น้ำ” คือความแตกต่างทางวัฒนธรรมที่แยกโลกของเรากับโลกโบราณ ยิ่งเราเข้าใจโลกของพระคัมภีร์มากเท่าใด เราก็จะยิ่งได้ยินพระวจนะของพระเจ้าตรัสกับโลกของเราในปัจจุบันมากขึ้นเท่านั้น

การอ่านพระคัมภีร์ด้วยบริบทดั้งเดิมมีความสำคัญเพราะนั่นคือรากฐานของหลักการสำคัญสำหรับการตีความพระคัมภีร์ การตีความข้อพระคัมภีร์ที่ถูกต้องในปัจจุบันจะต้องสอดคล้องกับข้อความดั้งเดิมของข้อพระคัมภีร์นั้น ฉันจะต้องไม่พบความหมายที่ขัดแย้งกับข้อความดั้งเดิมของข้อพระคัมภีร์นั้น

บริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมคืออะไร? บริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมคือสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากข้อความในพระคัมภีร์เพื่อช่วยให้เราเข้าใจข้อความนั้น ซึ่งรวมถึงคำตอบของคำถามอย่างเช่น...

• ชีวิตของชาวอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารเป็นอย่างไร (บริบทสำหรับ อพยพ—เฉลยธรรมบัญญัติ)?

• วัฒนธรรมของปาเลสไตน์ในศตวรรษแรกเป็นอย่างไร (บริบทของพระกิตติคุณสี่เล่ม)?

• ใครคือพวกผู้สอนเท็จที่เป็นสาเหตุให้เปาโลรู้สึกขุ่นมัวใน กาลาเทีย และ ฟีลิปปี?

คำถามบางข้อที่ควรถามเมื่อศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมได้แก่...

(1) เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับผู้เขียนพระคัมภีร์?

เนื่องจากพระเจ้าตรัสผ่านผู้เขียนที่เป็นมนุษย์ ความรู้เกี่ยวกับผู้เขียนจึงช่วยให้เราเข้าใจพระวจนะของพระเจ้าได้ดียิ่งขึ้น

ขณะที่อ่านจดหมายของเปาโล ขอให้นึกถึงชีวิตของเขาก่อนกลับใจมาเชื่อ เมื่อเปาโลอธิบายถึงตัวเขาในช่วงแรกที่ “ไว้ใจในเนื้อหนัง” (ฟีลิปปี 3:4-6) นั้น เขารู้ว่าพวกฟาริสีเคารพยกย่องตัวเองสำหรับการระวังทำตามกฎบัญญัติ เมื่อเรานึกถึงความหน้าซื่อใจคดและปฏิเสธไม่ยอมรับพระเยซู เราก็ควรนึกถึงความรักที่พวกเขามีต่อกฎบัญญัติในข้อปลีกย่อยด้วยเช่นกัน

ในทางตรงกันข้าม เมื่อเปาโลอธิบายถึงตัวเองในฐานะคนบาป “ตัวเอ้” (1 ทิโมธี 1:15) ขอระลึกว่าเปาโลได้ข่มเหงคริสตจักรและมอบคริสเตียนทั้งหลายให้ถึงแก่ความตาย นี่คือชายคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอยู่กับความทรงจำในอดีตก่อนที่จะพบพระคริสต์บนถนนไปยังดามัสกัส

เมื่ออ่านอพยพ เราควรรู้เกี่ยวกับสิทธิพิเศษของโมเสสในพระราชวังของฟาโรห์ เมื่อเราพิจารณาถึงความหรูหราของชีวิตในวัง สิ่งที่ ฮีบรู 11:25 พูดถึงโมเสสก็ยิ่งมีความหมายมากขึ้น “…ท่านเลือกการร่วมทุกข์กับประชากรของพระเจ้าแทนการเริงสำราญชั่วคราวในบาป” เมื่อเราเห็นหนุ่มน้อยโมเสสที่มีความสุขกับโอกาสทางการศึกษาและวัฒนธรรม เราก็เห็นพระเจ้าผู้จัดเตรียมผู้รับใช้ของพระองค์ให้นำชนชาติที่ยิ่งใหญ่

(2) เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับผู้ฟังในพระคัมภีร์?

ควบคู่ไปกับการเรียนรู้เกี่ยวกับผู้เขียนพระคัมภีร์ เราควรเรียนรู้ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เกี่ยวกับผู้ฟังในยุคดั้งเดิม

เนื้อหาส่วนมากใน 1 และ 2 พงศาวดาร คือการซ้ำเนื้อหาจากพระธรรมซามูเอลและพงศ์กษัตริย์ เพราะอะไรหรือ? พงศาวดารถูกเขียนขึ้นหลังจากอิสราเอลกลับมาจากการเป็นเชลย พงศ์กษัตริย์แสดงถึงเหตุผลที่พระเจ้าอนุญาตให้อิสราเอลทนทุกข์ในการพิพากษา ส่วนพงศาวดารแสดงให้เห็นว่าพระเจ้ายังคงห่วงใยประชากรของพระองค์

เยเรมีย์เทศนาในช่วงสมัยที่มีการทำลายล้างเยรูซาเล็ม เมื่อเราอ่านถ้อยคำของเขาเรื่องการพิพากษา เราควรระลึกว่าสิ่งที่พระเจ้าสัญญาไว้เกี่ยวกับการพิพากษาจะต้องเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม ในเยเรมีย์ เราอ่านพบพระสัญญาของพระเจ้าด้วยเช่นกัน “พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘เพราะเรารู้แผนงานที่เรามีไว้สำหรับพวกเจ้า เป็นแผนงานเพื่อสวัสดิภาพ ไม่ใช่เพื่อทำร้ายเจ้า เพื่อจะให้อนาคตและความหวังแก่เจ้า” (เยเรมีย์ 29:11) พระสัญญานี้มาถึงเมื่อประชาชนถูกนำตัวไปยังประเทศต่างชาติในฐานะนักโทษ แผนการของพระเจ้าสำหรับประชากรของพระองค์รวมถึงการพิพากษาที่จะนำพวกเขาให้กลับใจใหม่

จดหมายฝาก 1 ยอห์น ได้ระบุถึงคริสเตียนทั้งหลายที่กำลังเผชิญหน้ากับคำสอนเท็จที่ว่าจิตวิญญาณนั้นดีแต่ร่างกายชั่วร้าย พวกผู้สอนเท็จกล่าวว่าพระเยซูไม่ได้เป็นมนุษย์แท้จริง พระองค์เพียงแค่มาปรากฏเป็นมนุษย์เท่านั้น ยอห์นเตือนผู้อ่านของเขาว่าพระเยซูมีร่างกายจริงๆ “เราขอแจ้งเกี่ยวกับสิ่งที่มีมาตั้งแต่ปฐมกาล ซึ่งเราได้ยิน ได้เห็นกับตา ได้พินิจดู และจับต้องด้วยมือของเรานั้น” (1 ยอห์น 1:1)

พวกผู้สอนเท็จยังกล่าวด้วยว่าความรอดมาทางความรู้ลี้ลับที่ได้รับการเปิดเผยให้กับบางคนเท่านั้น ยอห์นแสดงให้เห็นว่าเราต้องเชื่อฟังเพื่อจะมีความรู้ถึงพระเจ้าอย่างแท้จริง “ถ้าเราประพฤติตามพระบัญญัติของพระองค์ เราจะมั่นใจได้ว่าเรารู้จักพระองค์” (1 ยอห์น 2:3) ความรู้ที่นำมาซึ่งชีวิตนิรันดร์เกี่ยวข้องกับความรัก “เรารู้ว่าเราได้พ้นจากความตายไปสู่ชีวิตแล้ว ก็เพราะเรารักพี่น้อง” (1 ยอห์น 3:14)

(3) เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรม?

ลองนึกถึงนักเทศน์คนหนึ่งที่ประกาศว่า “วันนี้ผมจะเทศนาว่าคริสเตียนควรจะหาภรรยามาได้อย่างไร ใน ผู้วินิจฉัย 21:20-21 บอกให้เราไปที่หมู่บ้านของเพื่อนบ้านและคอยซุ่มอยู่ในพุ่มไม้ เมื่อมีพวกหญิงสาวจากหมู่บ้านนั้นผ่านมา ก็ให้จับตัวเธอและแบกเธอกลับมาบ้าน นี่คือรูปแบบการเลือกภรรยาที่พระคัมภีร์ให้ไว้” คุณควรสงสัยการประยุกต์ใช้พระคัมภีร์ของนักเทศน์คนนี้!

การประยุกต์ใช้ของนักเทศน์คนนี้ผิดตรงไหน? ผู้วินิจฉัยกล่าวว่าพวกผู้ชายเผ่าเบนยามินหาภรรยาด้วยวิธีการนี้ในโอกาสหนึ่ง และแม้แต่บอกด้วยว่าพวกเขามีเหตุผลที่ดีในการทำแบบนั้น เหตุผลคือเพื่อรักษาเผ่าหนึ่งของอิสราเอล อย่างไรก็ตาม นักเทศน์คนนี้กำลังเพิกเฉยบริบททางประวัติศาสตร์ เรื่องราวนี้เกิดขึ้นในตอนท้ายของผู้วินิจฉัย ซึ่งเป็นพระธรรมที่แสดงให้เห็นถึงความเสื่อมถอยของอิสราเอลจากแผนการของพระเจ้าไปสู่ความสับสนวุ่นวาย แทนที่จะแสดงให้เห็นถึงแผนการของพระเจ้าสำหรับการแต่งงาน เรื่องราวนี้แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อประชากรของพระเจ้ากบฏ

บางครั้งเรารู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับผู้เขียนหรือผู้ฟัง แต่เรารู้เกี่ยวกับบริบททั่วไปทางประวัติศาสตร์ เราไม่รู้ว่าใครเขียนพระธรรมนางรูธ แต่เรารู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสมัยนั้นเป็นช่วงที่ผู้วินิจฉัยปกครอง (นางรูธ 1:1) นี่เป็นช่วงเวลาที่มีความสับสนวุ่นวายในสังคมอิสราเอล (ผู้วินิจฉัย 21:25) เพื่อเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างกับความไม่สัตย์ซื่อของอิสราเอลต่อพระเจ้า พระธรรมนางรูธชี้ให้เห็นถึงความสัตย์ซื่อของรูธผู้เป็นหญิงม่ายชาวโมอับ

เรื่องราวนี้ยังบอกเล่าถึงโบอาสผู้ยอมเสียสละแต่งงานกับรูธเพื่อเป็นการเตรียมผู้สืบสกุลให้กับพวกลูกชายที่สิ้นชีวิตไปแล้วของนาโอมี ในฐานะผู้มีสิทธิไถ่ โบอาสเสียสละสิทธิในมรดกของตนเพื่อเตรียมบุตรชายคนหนึ่งให้นาโอมี ในการทำเช่นนี้ โบอาสจึงได้มีชื่ออยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลของดาวิด (มัทธิว 1:6, 16)

เบื้องหลังทางประวัติศาสตร์มีความสำคัญในการตีความพระธรรมโยนาห์ดังนี้

• นีนะเวห์เป็นเมืองหลวงของอัสซีเรีย ซึ่งเป็นศัตรูร้ายกาจที่สุดของอิสราเอล

• ในช่วงเวลาใกล้เคียงกันกับที่โยนาห์เทศนาที่นีนะเวห์ อาโมสและโฮเชยาเตือนว่าการพิพากษาของพระเจ้าเหนืออิสราเอลจะมาโดยน้ำมือของอัสซีเรีย

จากมุมมองของมนุษย์ ความไม่เต็มใจของโยนาห์ที่จะไปเทศนาให้กับชาวอัสซีเรียนั้นเข้าใจได้ยาก พระธรรมโยนาห์แสดงให้เห็นถึงมุมมองของพระเจ้า มุมมองของพระเจ้าผู้รักมนุษย์ทุกคนโดยไม่ยกเว้นใคร

(4) เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับบริบททางวัฒนธรรมของพระธรรม?

บริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของพระคัมภีร์เป็นการพิจารณาถึงประเพณีทางวัฒนธรรมของโลกในพระคัมภีร์ด้วย เราได้รับความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับอุปมาของพระเยซูเมื่อเราอ่านอุปมาเหล่านั้นในบริบทของประเพณีในปาเลสไตน์ศตวรรษแรก

• อุปมาเรื่องชาวสะมาเรียใจดี (ลูกา 10:30-35) เป็นเรื่องราวที่ทำให้ผู้ฟังชาวยิวประหลาดใจ ผู้ฟังของพระเยซูคงไม่ประหลาดใจเกี่ยวกับผู้นำศาสนาที่ไม่ช่วยเหลือผู้เดินทางที่บาดเจ็บนั้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาคงคาดหวังว่าผู้ที่ช่วยชีวิตจะเป็นรับบีหรือฟาริสีสักคน แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น พระเยซูกลับชี้ไปที่ชาวสะมาเรียผู้ถูกดูหมิ่นว่าเป็นต้นแบบแห่งความรัก

• ในอุปมาเรื่องบุตรน้อยหลงหาย (ลูกา 15:11-32) เราควรนึกถึงบิดาชาวยิวผู้มีศักดิ์ศรี ผู้ฟังคาดหวังว่าจะได้ยินว่าบิดาจะปฏิเสธไม่ยอมให้บุตรชายกลับมา หรือไม่ก็ยอมให้เขาเป็นทาส แต่แทนที่จะเป็นอย่างนั้น บิดายินดีทิ้งศักดิ์ศรีของตนเมื่อบุตรชายที่หลงหายของเขากลับมา การกระทำนี้น่าประหลาดใจนักจนทำให้บางวัฒนธรรมในตะวันออกตั้งชื่อเรื่องราวนี้ว่า “อุปมาเรื่องบิดาผู้วิ่งไป” ในทำนองเดียวกัน พระบิดาของเราในสวรรค์ก็ไม่ได้รอให้เราทำสิ่งใดเพื่อรับการยกโทษ แต่พระองค์เป็นฝ่ายแสวงหาคนบาปที่ดื้อรั้น นี่คือภาพของความรักอันล้นเหลือของพระบิดาของเรา

ควรอ่านจดหมายของเปาโลโดยคำนึงถึงสภาพการณ์ทางวัฒนธรรมในศตวรรษแรก เอเฟซัส 5:21–6:9 เป็นสิ่งที่น่าตกใจสำหรับผู้อ่านของเปาโล คำสั่งของเปาโลที่ให้ภรรยายอมอยู่ภายใต้สามีนั้นเป็นเรื่องปกติ คำสั่งของเขาที่ให้สามียอมสละตัวเองตามแบบอย่างพระคริสต์นั้นก็แปลกประหลาดสำหรับผู้ฟังที่เป็นชาวโรม พวกลูกๆ ถูกคาดหวังให้เชื่อฟังพ่อแม่ของพวกเขา แต่ไม่มีใครในโลกของชาวโรมันที่บอกผู้เป็นพ่อว่าไม่ให้ยั่วลูกๆ ของพวกเขาให้โกรธ

เมื่อเปาโลเรียกชาวฟีลิปปีให้ดำเนินชีวิตในฐานะพลเมืองแห่งสวรรค์ (ฟีลิปปี 3:20) เขากำลังเขียนจดหมายถึงชาวเมืองที่มีสิทธิพิเศษในฐานะพลเมืองแห่งจักรวรรดิโรม เนื่องจากเมืองนี้เคยก่อตั้งเป็นอาณานิคมของทหารที่เกษียณอายุแล้ว ชาวเมืองฟิลิปปีจึงให้ความสำคัญกับการเป็นพลเมืองของตนเป็นอย่างยิ่ง เปาโลเตือนพวกเขาว่าการเป็นพลเมืองที่แท้จริงของพวกเขาอยู่ในสวรรค์ ไม่ใช่ในเมืองบนโลก การรู้ถึงเบื้องหลังทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเช่นนี้ก็ทำให้มีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับฟีลิปปี

การค้นพบบริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

อย่างที่เราได้เห็นมาแล้ว การศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของพระคัมภีร์ตอนหนึ่งนั้นเริ่มต้นโดยการถามคำถามบางประการ เราจะพบคำตอบสำหรับคำถามของเราได้อย่างไร? ภาคผนวกของหลักสูตรนี้อธิบายถึงแหล่งข้อมูลเพื่อศึกษาพระคัมภีร์ไว้บางแหล่งซึ่งจะช่วยให้คำตอบแก่เราได้ นอกจากนี้เราขอแนะนำให้ใช้หลักสูตรเบื้องต้นเกี่ยวกับพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ที่จัดทำโดย Shepherds Global Classroom หลักสูตรเหล่านี้ให้ข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับแต่ละพระธรรมในพระคัมภีร์

อีกสิ่งที่ต้องพิจารณาในการตีความพระคัมภีร์ก็คือบริบทแวดล้อม เป็นสิ่งสำคัญที่จะถามว่า “ข้อพระคัมภีร์นี้ ย่อหน้านี้ บทนี้ และพระธรรมนี้มีความเกี่ยวข้องกันกับพระคัมภีร์ส่วนอื่นที่เหลืออย่างไร?”

ลองนึกภาพว่าคุณพบเศษกระดาษที่ฉีกออกมาจากจดหมายฉบับหนึ่ง มีประโยคหนึ่งเขียนไว้ในกระดาษแผ่นนั้นว่า “ได้ๆ 7 ก็โอเค” ประโยคนี้หมายถึงอะไร?

• ผู้เขียนอาจมีนัดกับใครบางคน และเขากำลังยืนยันว่าเจอกัน 7 โมงได้

• หรืออาจเป็นภรรยาของผู้เขียนส่งข้อความถามเขาว่า “ฉันควรเชิญแขกมารับประทานอาหารมื้อค่ำคืนวันศุกร์สักกี่คนดี?” เขาตอบว่า “เจ็ด (คน) ก็โอเค”

• หรือผู้เขียนอาจนำเสนอขายหนังสือเล่มหนึ่งในราคา 8.00 ดอลลาร์ แต่บางคนถามว่า “คุณลดราคาเหลือ 7 ดอลลาร์ ได้ไหม?” ผู้เขียนก็ตอบว่า “ได้ๆ 7 ก็โอเค”

เราจะเข้าใจประโยคเดียวได้ก็ต่อเมื่อเรารู้บริบท เราอ่านประโยคหนึ่งที่อยู่ในบริบทของย่อหน้าทั้งหมด เราอ่านย่อหน้าหนึ่งในบริบทของจดหมายทั้งฉบับ ในระดับที่กว้างขึ้น เราอาจอ่านจดหมายนั้นในบริบทของจดหมายหลายฉบับที่เขียนระหว่างคนสองคนก็ได้

พระคัมภีร์ก็ทำงานในลักษณะเดียวกัน ข้อพระคัมภีร์ข้อเดียวต้องอ่านในบริบทของข้อพระคัมภีร์อื่นๆ บทตอน และพระธรรมที่อยู่แวดล้อม บริบทจะดำเนินไปจากเนื้อหาตอนนั้นโดยตรงขยายไปจนถึงพระคัมภีร์ทั้งเล่ม

เพื่อจะเข้าใจข้อพระคัมภีร์ข้อเดียวได้อย่างถูกต้อง เราต้องดูบริบทแวดล้อมของข้อนั้น สดุดี 1:3 ให้พระสัญญาอันดีเลิศกับบุคคลที่ปีติยินดีในกฎบัญญัติของพระเจ้า เขาเป็นเหมือนต้นไม้ที่ปลูกไว้ริมธารน้ำซึ่งเกิดผล “ทุกอย่างที่เขาทำก็จำเริญขึ้น” บางคนได้เรียกร้องข้อนี้ว่าเป็นพระสัญญาเกี่ยวกับความเจริญรุ่งเรืองทางด้านวัตถุที่มีให้กับผู้เชื่อที่สัตย์ซื่อทุกคน

อย่างไรก็ดี เมื่อคุณอ่านส่วนที่เหลือของ สดุดี 1 จุดเน้นไม่ใช่พระพรทางวัตถุแต่เป็นการเกิดผลฝ่ายวิญญาณของคนเหล่านั้นที่ดำเนินอยู่ในกฎบัญญัติของพระเจ้า สดุดีบทนี้ปิดท้ายด้วยพระสัญญาข้อหนึ่งว่า “เพราะพระยาห์เวห์ทรงเฝ้ารักษา ทางของคนชอบธรรม แต่ทางของคนอธรรมจะพินาศไป” (สดุดี 1:6) การเปรียบเทียบความแตกต่างคือระหว่างวิถีที่พระเจ้ารู้จัก (เฝ้าดูและยอมรับ) กับวิถีที่นำไปสู่ความพินาศ

เมื่อดูส่วนที่เหลือทั้งหมดของพระธรรมสดุดีและพระคัมภีร์ทั้งเล่ม ข้อความนี้ก็ได้รับการยืนยัน ความเจริญรุ่งเรืองของผู้เชื่อไม่ได้อยู่ในทรัพย์สมบัติที่เป็นฝ่ายวัตถุ แต่อยู่ในการยอมรับของพระเจ้า นี่คือความเจริญรุ่งเรืองที่แท้จริง

เพื่อจะอ่านพระคัมภีร์ตอนหนึ่งโดยคำนึงถึงบริบท ขอให้ทำตามสามขั้นตอนต่อไปนี้

1. กำหนดว่าย่อหน้าของพระธรรมนั้นแบ่งอย่างไร อะไรคือบริบทที่เกี่ยวข้องโดยตรงของข้อพระคัมภีร์ที่คุณกำลังอ่าน?

2. สรุปแนวคิดสำคัญของย่อหน้านั้นด้วยข้อความหนึ่งหรือสองประโยค สิ่งนี้จะช่วยคุณให้เข้าใจเนื้อหาส่วนนั้นทั้งหมด

3. อ่านพระธรรมทั้งเล่มและถามว่า “ย่อหน้าที่ฉันกำลังศึกษาเกี่ยวข้องกันกับเนื้อหาของพระธรรมนี้อย่างไร?”

พระคัมภีร์ทั้งหมด > พระธรรมทั้งเล่ม > ย่อหน้าหรือบท > ข้อพระคัมภีร์

พระคัมภีร์ > จดหมายต่างๆ ของเปาโล > โรม > โรม 12-15 > โรม 12:1-2

โรม 12:1-2 เรียกให้เรายอมจำนนต่อพระเจ้าอย่างเต็มที่

ดังนั้น พี่น้องทั้งหลาย โดยเห็นแก่ความเมตตากรุณาของพระเจ้า ข้าพเจ้าจึงวิงวอนท่านทั้งหลายให้ถวายตัวของท่านแด่พระองค์ เพื่อเป็นเครื่องบูชาอันบริสุทธิ์ที่มีชีวิต และเป็นที่พอพระทัยพระเจ้า ซึ่งเป็นการนมัสการโดยวิญญาณจิตของท่าน อย่าลอกเลียนแบบอย่างคนในยุคนี้ แต่จงรับการเปลี่ยนแปลงจิตใจ แล้วอุปนิสัยของท่านจึงจะเปลี่ยนใหม่ เพื่อท่านจะได้ทราบพระประสงค์ของพระเจ้า จะได้รู้ว่าอะไรดี อะไรเป็นที่ชอบพระทัย และอะไรดียอดเยี่ยม

นี่คือจุดเริ่มต้นของส่วน (โรม 12-15) ที่แสดงให้เห็นว่าการยอมจำนนนี้มีลักษณะอย่างไรในชีวิตประจำวันของคริสเตียน เมื่อพิจารณาจากบริบทใกล้เคียง โรม 12-15 ตามมาหลังจาก 11 บทแรกที่เป็นการสอนหลักคำสอน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเราได้รับการทำให้ถูกต้องชอบธรรมต่อพระเจ้าได้อย่างไร

นอกจากบริบทของโรม จดหมายของเปาโลแต่ละฉบับแสดงให้เห็นถึงความห่วงใยของเขาต่อผลลัพธ์ในเชิงปฏิบัติของความเชื่อแบบคริสเตียนของเรา ในที่สุด โรม 12:1-2 ก็เกี่ยวข้องกันกับเนื้อหาพระคัมภีร์ทั้งเล่มเรื่องการเชื่อฟังและยอมจำนนต่อพระเจ้า ยกตัวอย่างเช่น ภาษาของ โรม 12:1-2 สะท้อนถึงภาษาที่ใช้กับการถวายเครื่องบูชาใน เลวีนิติ ยิ่งเราเข้าใจบริบทที่กว้างขึ้นของพระคัมภีร์มากเท่าไร ถ้อยคำของเปาโลก็ยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น

ถึงตาของคุณแล้ว

► อ่านข้อพระคัมภีร์ที่ให้ไว้ต่อไปนี้ และจากนั้นจึงอ่านบริบทโดยตรงของข้อพระคัมภีร์เหล่านี้ อภิปรายว่าบริบทส่งผลต่อความเข้าใจของคุณที่มีต่อข้อพระคัมภีร์นั้นอย่างไรบ้าง

1. อ่าน มัทธิว 18:20 ข้อพระคัมภีรนี้หมายถึงอะไร?

2. ต่อไปอ่าน มัทธิว 18:15-20 ข้อนี้มีผลต่อความหมายของ 18:20 ไหม?

1. อ่าน โรม 8:28 ข้อนี้สัญญาอะไร?

2. ต่อไปอ่าน โรม 8:28-30 อะไรคือสิ่งดีที่สัญญาไว้ใน 8:28?

1. อ่าน วิวรณ์ 3:20 ใครได้รับคำเชิญ?

2. ต่อไปอ่าน วิวรณ์ 3:14-21 คำเชิญนี้ระบุถึงใคร?

เพื่อสรุปบทเรียนนี้ เราควรคำนึงถึงข้อผิดพลาดที่ผู้ตีความมักจะทำผิดเมื่อศึกษาบริบทของพระคัมภีร์

การใช้ข้อมูลที่ไม่ถูกต้องแม่นยำ

มีนักศึกษาคนหนึ่งเตรียมนำเสนอ มัทธิว 19:23-24 เขาพูดว่าหนึ่งในประตูใหญ่เข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มในสมัยของพระเยซูมีชื่อเรียกว่า “รูเข็ม” ประตูนี้เตี้ยมากจนต้องเอาสัมภาระของอูฐออกไปก่อนจึงจะสามารถลอดช่องเข้าไปได้

มีปัญหาสองอย่างในการนำเสนอของนักศึกษาคนนี้

1. ไม่มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์สำหรับประตูนี้ในสมัยของพระเยซู คำว่า “รูเข็ม” ในสมัยของพระเยซูมีความหมายอย่างเดียวกันกับสมัยนี้ คือช่องของเข็มเย็บผ้า

2. เนื่องจากข้อมูลเบื้องหลังผิด นักศึกษาคนนี้จึงได้บทสรุปที่ผิดเกี่ยวกับเนื้อหาพระคัมภีร์ การนำเสนอของเขาให้ความหมายเป็นนัยว่าเราต้องกำจัดสิ่งไม่จำเป็นทั้งหมดในชีวิตออกไปเพื่อที่เราจะได้เข้าไปในอาณาจักรสวรรค์ได้

อย่างไรก็ตาม พระเยซูไม่ได้กำลังสอนว่าเป็นเรื่องยากที่คนร่ำรวยและมีอำนาจจะเข้าอาณาจักรของพระเจ้าได้ พระองค์กำลังสอนว่ามันเป็นไปไม่ได้! พวกสาวกประหลาดใจเรื่องนี้มากจึงตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นใครจะรอดได้?”

พระเยซูไม่ได้ตอบว่า “มันยากนะ แต่ถ้าท่านพยายามมากพอ ท่านก็จะรอดผ่านไปได้” พระองค์ตอบด้วยข่าวดีของพระกิตติคุณว่า “สิ่งนี้เป็นไปไม่ได้สำหรับมนุษย์ แต่ทุกสิ่งเป็นไปได้สำหรับพระเจ้า” ในการศึกษาบริบท อย่ายอมให้ข้อมูลที่ไม่ถูกต้องแม่นยำทำให้คุณเข้าใจผิด

การให้ความสำคัญกับการศึกษาบริบทมากกว่าเนื้อหา

อันตรายอย่างที่สองคือการยอมให้การศึกษาบริบทสำคัญกว่าเนื้อหาของพระคัมภีร์ เปาโลเตือนคริสเตียนที่เมืองโครินธ์ว่ารูปแบบความรู้ที่ผิดเป็นต้นเหตุของความลำพอง แต่ความรักก็เสริมสร้างผู้อื่น (1 โครินธ์ 8:1)[1] เป็นไปได้ที่จะหลงใหลในรายละเอียดของบริบทมากจนลืมเนื้อหาของพระคัมภีร์ที่เรากำลังศึกษาอยู่

บุคคลอาจเรียนรู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับวัฒนธรรมของชาวสะมาเรียและหลงลืมจุดประสงค์ของคำอุปมาเรื่องชาวสะมาเรียใจดีนั่นคือ “ท่านจงไปทำเหมือนอย่างนั้น” (ลูกา 10:37) ในกรณีนี้ ความรู้ของเราจะไร้ประโยชน์ จงศึกษาเพื่อเข้าใจเนื้อหาของพระคัมภีร์ อย่าจมอยู่กับการศึกษาเพียงเพื่อได้รับประโยชน์ จงศึกษาเพื่อเทศนาและสอนอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ไม่ใช่หยิ่งในความรู้ยิ่งใหญ่ของตัวคุณเอง!

ไฟล์ PDF ของประเด็นสำคัญของทุกบทเรียน

(1) การตีความอย่างถูกต้องเรียกร้องให้เราศึกษาบริบทของพระคัมภีร์แต่ละตอน

(2) บริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเป็นการพิจารณาถึงบริบททางวัฒนธรรมของพระคัมภีร์ โดยตั้งคำถามว่า:

• เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับผู้เขียนพระคัมภีร์?

• เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับผู้ฟังในพระคัมภีร์?

• เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรม?

• เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับบริบททางวัฒนธรรมของพระธรรม?

(3) บริบทของพระคัมภีร์คำนึงว่าข้อพระคัมภีร์นั้นเกี่ยวข้องอย่างไรกับส่วนที่เหลือของพระคัมภีร์

ในบทที่ 1 คุณเลือกพระคัมภีร์ตอนหนึ่งเพื่อศึกษาตลอดหลักสูตรนี้ ขอให้ศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม และบริบทพระคัมภีร์ของตอนที่คุณเลือก เตรียมกระดาษจดบันทึกคำตอบของคำถามให้มากที่สุดเท่าที่จะตอบได้จากการอภิปรายบริบทของบทเรียนนี้

ถามคำถามต่อไปนี้

• ใครคือผู้เขียน?

• เมื่อใดที่เขาเขียน?

• อะไรคือพื้นภูมิของเขา?

• ใครคือผู้ฟังของเขา?

• อะไรคือปัญหาที่พวกเขามี?

• อะไรคือสถานการณ์แวดล้อมของพระคัมภีร์ตอนนี้?

• อะไรคือเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นในเวลานั้นของพระธรรมนี้?

• อะไรคือปัจจัยทางวัฒนธรรมที่ช่วยอธิบายพระธรรมนี้?

อ่านบทที่แวดล้อมเพื่อกำหนดบริบททางพระคัมภีร์ของเนื้อหาตอนนี้